بنا بر روایتی، نام اردستان از دو پاره‌ی «ارد» به معنی مرد خشمگین و «ستان» به معنای مکان تشکیل شده است. یعنی سرزمین مردان غیور و خشمگین. به روایتی دیگر اردستان از بناهای اردشیر دراز دست است و معنای آن، استان و محل اردشیر بوده و به دلیل کاربرد زیاد آن به اردستان تبدیل شده است. هم چنین بر پایه افسانه ای، اردستان مسکن رستم، جهان پهلوان سیستانی بوده و به ارگ دستان سپس به ارگستان و سرانجام به اردستان سرشناس شده است. اردستان شهری است کهن، و بر پایه گفته های تاریخ نگاران ایرانی و عرب، در دوران اشکانی، پایتخت اردوان چهارم بوده است. اردشیر اول، بنیان گذار پادشاهی ساسانی، آتشکده ای در آن جا بنا کرده و انوشیروان نیز در این شهر به دنیا آمده است. در دوران اسلامی و اواخر سده 3 هـ . ق اردستان شهری استوار و دارای بارویی با پنچ دروازه و یک میل مربع پهنه بوده است. این شهر در دوران آل بویه با نطنز، بلوکی را تشکیل می داده که مرکز آن اردستان و جایگاه فرمانروایی حاکم دیلمانان بوده است. اردستان در دوران صفویه از شهرهای آباد و مهم ایران شمرده می شد. می گویند مردم اردستان در برابر چپاول و کشتار افغان ها، چنان پایداری کردند که اشرف افغان دیوانه شد. در دوران قاجاریه به ویژه در زمان حکومت ناصرالدین شاه اردستان جای گاه بهتری یافت و آرام بود، اما پس از کشته شدن ناصرالدین شاه این ناحیه نا امن شد. 

منبع : www.ittic.com